Timber!

De tuin is echt het domein van mijn vriendin. Ze plant, zaait, snoeit en bezoekt uit vrije wil tuincentra. Een tuincentrum is een soort Ikea zonder de Zweedse gehaktballetjes. Maar dat is dan ook het enige voordeel.

Dat laatste is trouwens niet helemaal waar. Ik vind het geweldig om richting Power Tools te slenteren om apparaten zoals Electrische Grasmaaiers en Verticuleermachines te bekijken. Ik kan me geen situatie voorstellen dat ik een Verticuleermachine nodig heb, laat staan dat ik er 400 euro voor uit ga geven. Ik vind het al heel wat dat ik weet wat verticuleren is. Maar het bekijken van al die enorme, soms met diesel aangedreven machines maakt de kerel in mij wakker.

Wat er voor zorgt dat ik allerlei wilde plannen voor onze tuin ga bedenken waarvoor zeker meerdere bouwvergunningen nodig zijn. In het begin maakte ik wel eens de vergissing om deze ideeen te delen met mijn vriendin.

“Zou het niet leuk zijn,” zou ik dan zeggen, “als we dat tuinhuisje dat daar in de aanbieding staat, gebruiken als basis voor een boomhut?”

of

“Volgens mij moet het niet zo moeilijk zijn om twee vijvers te bouwen die samen een waterval vormen. Als we daar een elektrische turbine tussen zetten dan drijft hij zichzelf aan!”

Ik merkte dat mijn vriendin op zo’n moment een nerveuze tic ontwikkelde en met toenemende paniek in haar stem probeerde me tegen te houden.

Wat mijn vriendin niet begrijpt is dat ik helemaal niet van plan ben om een boomhut te bouwen of om de wetten van thermodynamica te overtreden. Ik probeer tijdens mijn bezoek aan het tuincentrum mijn brein in leven te houden tussen de azalias en de geranias en bezolias die er wat mij betreft allemaal hetzelfde uitzien.

Oh ik hou van bloemen en planten hoor. En ik mijn vriendin wil ook graag helpen om ze in de tuin te zetten. Of om wat zware takken weg te zagen (en dan heel hard ‘Timber!’ te roepen als de tak omgaat)

Maar zo’n tuincentrum op zich hebt ik na vijf minuten echt wel gezien. Ik wil ook helemaal het verschil niet weten tussen een Azoicum Pergulina en Frillius Groenus Takkus. Het enige wat ik wil is dat als de zomer echt doorzet, ik in de tuin kan zitten in de schaduw van een boom, met een laptop op schoot en mijn iphone in mijn broekzak. Wat ik vooral nodig heb is niet ‘geverticuleerd gras’ maar voldoende bereik van mijn draadloos netwerk.

Een netwerk dat ik misschien zou kunnen versterken door een zendmast halverwege de tuin te zetten met een extra draadloze router.

Mocht mijn vriendin dit lezen: Geintje schat. Ik gebruik onze oude router wel.



Leuk? Lees dan ook deze:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.