Had ik jou wat gevraagd?

Ik praat steeds vaker tegen mijn PC. Nou ja, praten… Het zijn steeds meer een soort gesmoorde keelklanken, die voor een geoefend oor te interpreteren zijn als hele erg lelijke woorden. Mijn vriendin heeft inmiddels zo’n geoefend oor. Ze weet dan ook dat ze de deur van mijn werkkamer dan dicht moet laten.

Ik heb dan namelijk ruzie met mijn PC. En nou niet meteen afhaken, ik  ben die ene tevreden klant die over het algemeen geen enkel probleem heeft met zelfs Windows Vista. Dit tot grote irritatie van verschillende bekenden, die schijnen te denken dat Windows 7 veel beter is. Ik vind dat zoiets als debatteren over het verschil tussen een file en een vertraagde trein. Met beiden kom je waar je wezen wilt, maar ten koste van veel tijd een verhoogde bloeddruk.

Mijn probleem is dat mijn PC  steeds vaker dingen doet waar ik niet om heb gevraagd. Zo start mijn virus scanner precies met het updaten van zijn database op het moment dat ik nog maar twee minuten heb om een belangrijk mailtje te bekijken. Mijn harddisk begint te ratelen, mijn systeem draait het het tempo van een vallend kabinet, en ik kan niets doen om dit proces te stoppen. Je bent MIJN computer, roep ik dan. Had ik jou hier toestemming voor gegeven?!

En Firefox, mijn (meestal) uiterst brave webbrowser, die besluit om alle extensies en zichzelf te updaten bij het opstarten, terwijl ik echt op dat moment iets op moet zoeken voor een deadline die tien minuten geleden verstreek. HAD IK JOU WAT GEVRAAGD?? KON JE DAT NIET [LELIJK WOORD] LATER DOEN?!! JE BENT VAN MIJ! GEHOORZAAM!!! GEHOORZAAM!!!!!!

Ik vrees zelfs dat er een moment komt dat ik irrationeel tegen mijn scherm ga zitten schreeuwen.

Waar ik me echter nog meer zorgen over maak, is dat dit soort computer gedrag een glijdende schaal is, en ik straks alleen nog maar iets mag doen als het hem behaagt.

Vermoedelijk komt deze eigenzinnigheid voort uit een gebrek aan vertrouwen in mijn capaciteiten. In de DOS tijd was dat al zo, maar gaf de computer nog de illusie van controle door je onbegrijpelijke vragen te stellen als: “Leesfout. Afbreken, Overslaan of Negeren?” Waarbij opties O en N beiden resulteerden in het herhalen van dezelfde vraag, net zo lang tot je op A drukte. Zie? De illusie van controle.

Nu heeft de computer blijkbaar besloten dat ik zelfs dat soort lippendienst niet waard ben. Hij luistert niet meer naar me. Hoe hard ik ook schreeuw.



Leuk? Lees dan ook deze:

4 Comments

  1. Beetje schreeuwen tegen iets wat niks terug zegt is ook wel eens leuk 😛

    Maar kom op, het is een machine. Een computer is niets meer dan een veredeld rekenapparaat. Als je niet blij bent met hoe hij je werk ondersteund dan is er geen andere oplossing dan een ander programma zoeken, het programma wijzigen of een ander dat laten doen 🙂

    Mailtje sturen naar de programmeur en op een constructieve wijze uitleggen wat je niet zint is meestal al genoeg.

  2. Ralph

    Ik ben het deels met merethan eens… het is een apparaat wat zijn bestaansrecht ontleend aan het feit dat het ONS (als zijnde mens) het leven makkelijker moet maken… met andere woorden; op het moment dat een computer ons het leven niet makkelijker maakt heeft het geen bestaansrecht meer..

    Dit roep ik dan ook af en toe tegen het scherm… of een router of een ander computer-achtig ding… ze lijken echter nooit echt onder de indruk.
    (behalve die computer die ik echt het raam uit heb gegooid… die was aardig ingedrukt…)

  3. Jo

    Ik heb ooit op het punt gestaan mijn laptop uit het raam te gooien, maar omdat het raam nog dicht was en ik al scherven glas door mijn hele kamer zag vliegen is het niet zover gekomen. Schreeuwen lucht wel even op, hard dichtklappen ook, maar over het algemeen is het prettiger als die krengen gewoon doen wat jij als gebruiker wilt.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.