Hocus Pocus

Genezen van de koorts, maar met het brein nog op halve kracht, deed ik de afgelopen dagen wat iedere man van 36 in een dergelijke toestand doet. Ik besloot te leren goochelen.

Ik weet niet precies wat me bezielde toen ik deze beslissing nam. Ergens in mijn achterhoofd zag ik visioenen van bewonderende collega’s en zelfs wildvreemden in de kroeg, die stijl achterover sloegen terwijl ik een Gewone Speelkaart Op Miraculeuze Wijze Liet Verdwijnen.

Via Google kwam ik terecht op een site waar Eenvoudige Doch Verbazingwekkende Trucs werden uitgelegd. Verbaas Uw Vrienden! Oogst Bewondering! Dat was wat ik zocht. Tijdens het lezen van de site raakte ik er steeds meer van overtuigd dat ik mijn vrienden niet genoeg verbaasde. Laat staan mijn vriendin. Want als zij er niet meer van opkijkt als ik op tijgersloffen met een maniakale blik door het huis ren onder het uitroepen van “Schroevendraaier! Schroevendraaier! Schroevendraaier!” is er een medisch waarneembaar gebrek aan verbazing.

Veel van de afgebeelde trucs kwamen me bekend voor. Als kind had ik namelijk al een goocheldoos, compleet met plastic hoge hoed, waarvan de dubbele bodem bijna niet te zien was als je beide ogen dichtdeed en met je rug er naartoe ging staan. Dat was sowieso de opstelling die ik van mijn publiek verlangde bij het voorbereiden van elk van de Adembenemende Trucs.

Nu bestond dat publiek van toen  meestal uit mijn ouders en, als ze pech hadden, bezoekende familieleden, die na elke Spectaculaire Illusie braaf applaudisseerden. Dit in de hoop dat ik snel mijn Fabelachtige Verdwijntruc zou doen, en zij weer verder konden met het drinken van jenever en het verspreiden van familieroddels. Ik was geen groot goochel talent.

Al die herinneringen had ik kennelijk op dat moment uit mijn gedachten gebannen terwijl ik op zoek ging naar Nieuwe, Betere trucs.

Opgetogen startte ik het eerste filmpje waarbij de Verbijsterende Truc Met Het Gescheurde Geld werd uitgelegd. Hierbij maakt de magiër een gaatje in een bankbiljet, dat bij uitvouwen ongeschonden blijkt. Nou ja, lijkt. Want zonder de illusie nou helemaal te verklappen: er wordt wel degelijk echt geld verscheurd. En dat is nou niet iets wat ik me kan veroorloven.

Een andere Eenvoudige Doch Verbazende Truc bestond uit het omtoveren van water in wijn. Nu lijkt me dit een bijzonder handige vaardigheid, maar de hoeveelheid voorbereiding maakte het niet echt praktisch om deze spontaan op een feestje of in de kantine uit te voeren. In elk geval niet zonder dat grote groepen mensen even met hun rug naar me toe zouden moeten staan.

Uiteindelijk viel mijn oog op de Verdwijnende Speelkaart. Kijk, dat is nou een handige truc om op zak te hebben. Wie wil er nou niet even Verbaasd Worden door een harten aas die In Lucht Op Gaat. Na een half uur oefenen vond ik dat het tijd werd om mijn verworven vaardigheid op een publiek te proberen.

Mijn vriendin wachtte tot ik mij door de illusie heen krukte. Ze glimlachte naar me zoals je dat naar zowel kleine kinderen als gevaarlijke moordenaars doet, en ging verder met het lezen van een uiterst belangrijk weerbericht.

“En?” vroeg ik, ondanks alles hoopvol.
“Heel knap hoor,” zei ze.
“Zag je hoe ik dat deed?”
“Oh ja hoor. Maar misschien kinderen niet.”

Ik ben geen groot goochel talent.



Leuk? Lees dan ook deze:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.