Mission: embarrassing

Mijn vriendin belt van het werk. Of ik nog even een klusje wil doen. Uiteraard. En om onverklaarbare redenen hoor ik de muziek van Mission: Impossible nu in mijn achterhoofd.

Jouw missie, als je er voor kiest om hem te accepteren: zoek uit of de gemeentereiniging vandaag het oude blik of het oud papier ophaalt, breng dit buiten en keer veilig terug naar het Hoofdkwartier. Deze boodschap vernietigt zichzelf in vijf seconden…

(Ta ta tara ta ta… )

Het valt niet mee om in reusachtige tijgersloffen de trap af te rennen op zoek naar de afvalkalender. Vooral als er ook nog eens twee katten over diezelfde trap achter elkaar aan zitten, en daarbij natuurkundig onmogelijke zigzag manouvres maken.

We hadden een afvalwijzer. Ik weet nog precies waar hij ligt. Naast het oud papier. In de verte hoor ik een vrachtwagen. Even niet aan denken: doorzoeken. Geen afvalwijzer. In het oud papier? Ook geen afvalwijzer.

(tada daaaa …  tada daaaaa)

De trap weer op, achter de computer, op zoek naar de website van de gemeente. Die is zo opgezet dat informatie over het laatste bestemmingsplan voor het herbestraten van die zijsteeg naast die doodlopende straat meteen is terug te vinden, maar een document over afvalophalen is kennelijk topgeheim

(tadam…)

Een PDF! Hierop moet de code te vinden zijn. Code is nu eens geen kleurrijke overdrijving van me. Het document met het afhaalschema is blijkbaar met de Enigma Codeermachine ontworpen.

“Zoek uw wijkcode, en de bijbehorende ophaalcode, waaraan u kunt aflezen welke week (even of oneven) desbetrefende dienst wel of niet langskomt”

Wijkcode AA456278 subsectie D. D12 geeft aan dat tijdens volle maan de eerste lichting van afval code C666 wordt verwijderd, behalve als de kleur bauw is. Zweet parelt op mijn voorhoofd. Er rijdt echt een vrachtwagen de straat in.

Dan breek ik de code: P41 is blik op de dinsdag van oneven weken.

(TA TA TARA TA TA…)

Weer de trap af op zelfde tijgersloffen. Ik grijp het krat blik. Ik ren de deur uit. Het regent. Water dringt door de bodem van, ja inderdaad, diezelfde tijgersloffen. De vrachtwagen rijdt net de straat uit. Ondanks de regen staan diverse buren op strategische plaatsen met elkaar te praten. Keuze moment: roepen of stilletjes naar binnen sluipen. Want welke man wil nou op straat worden aangestaard met een krat blik in zijn handen en ENORME tijgersloffen aan zijn voeten.

“Joeheeeee!” roep ik toch maar. De vrachtwagen rijdt gewoon door. De chaufeur keurt me geen blik waardig. Iets wat ik niet kan zeggen van de buren. Die kijken wel.

(Tadaaaaaaaa….)

foto-002



Leuk? Lees dan ook deze:

    Geen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.