Twaalf minuten

Ik heb het vaker gehad over winkelen met mijn vrouw. En over het winkelen met andere vrouwen. Er is een overduidelijk genetisch verschil tussen mannen en vrouwen als het gaat om kleding uitzoeken. Vrouwen zoeken iets dat goed staat. Mannen zoeken iets dat pást.

Maar het verschil gaat dieper. Ik realiseerde me dat toen mijn vrouw me vroeg of ik mee wilde naar het winkelcentrum omdat ze een jas wilde kopen. Ik wilde best ‘mee’, en zo kwam het dat we samen voor een hippe, trendy modezaak stonden en ik aanstalten maakte om door te lopen. De elektronicazaak had immers nog een boel HD TVs in de aanbieding die ik absoluut niet kon betalen, maar waar ik wel graag even naar wilde kijken. Waarop mijn vrouw voorstelde om haar deze keer eens te hélpen bij het uitzoeken van haar jas.

Op dat moment heb ik haar de Waarheid verteld die veel mannen nooit zullen toegeven. Ik legde haar uit, dat mannen tijdens het winkelen van hun vrouw, een maximum van twaalf minuten eerlijkheid bezitten. Want wij willen op zich best even helpen met het uitzoeken van iets moois. We willen daar best een eerlijke mening over geven (Niet té eerlijk, uiteraard. ‘maakt deze [vul maar in] me dik?’ beantwoorden we áltijd met Nee. We willen blijven leven). Maar we houden dit niet langer dan twaalf minuten vol.

Tot dat moment zijn wij mode experts. We zien de verschillen tussen licht paars en roze. We zijn in staat om minuscule problemen in de pasvorm te benoemen, en weten zelfs welke kledingstukken goed staan bij het al ruime assortiment in haar kast. Maar net zoals een sprinter na honderd meter hardlopen leeg is, zijn wij mannen na twaalf minuten ‘mode expertise’ opgebrand.

Op dat moment zien we het verschil niet meer tussen gifgroen en rood. We weten echt niet meer waarom die rode trui ab-so-luut niet kan bij de bordeaux rode broek. We weten niet eens meer dat er zoiets bestaat als bordeaux rood, en twijfelen of we zelfs weten wat een broek ís.

Het enige wat we dan nog kunnen doen is zeggen dat het ‘geweldig’ staat, terwijl we haast automatisch in de richting van de uitgang lopen. Nee, heus, die bloes is fantástisch, schat. Ja natuurlijk kun je die ook op je werk aan. Te bloot? Natuurlijk niet! (Dit laatste menen we dan weer wel, want op zo’n moment neemt een ander orgaan het denkwerk tijdelijk over).

Helaas zien vrouwen deze opgebrande toestand aan voor desinteresse en pogingen om de winkel te ontvluchten. En daar hebben ze gelijk in. Wat dan onvermijdelijk tot ergernissen leidt: “Toon eens wat interesse in mij! Help me even!”. Waarop winkelmedewerksters, die tot dan toe onvindbaar waren, opeens uit de kledingrekken opduiken om meelevend naar ‘haar’ en hoofdschuddend naar ‘hem’ te kijken.

Ik legde dit allemaal uit aan mijn vrouw, die mij misschien niet echt geloofde, maar in elk geval accepteerde dat ik nodig nog wat HD TVs moest bekijken.

Slechts een paar passen verder werd ik aangesproken door een vreemde man, ongeveer mijn leeftijd, die schichtig om zich heen keek.

De man had in iedere hand meerdere plastic tassen,  vol met kleding en meerdere paren schoenen. Zweet stond op zijn voorhoofd en een paar meter verderop stond een vrouw met overduidelijke winkel-irritatie naar hem te kijken.

“Sorry hoor, maar ik hoorde net wat je zei…”
“Ja?”
“Kun je dat ook aan mijn vrouw uitleggen? Alsjeblieft?”



Leuk? Lees dan ook deze:

One Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.