Grutjes

We hebben een logee en hij heeft nogal een eigenaardig dieet. Zo mag hij bijvoorbeeld geen wortels eten. Wel is hij redelijk gek op appels, appelboom takjes, gras en het snoer van mijn laptop.

De logee is, zoals sommigen misschien al geraden hebben, een konijn. En ik moet eerlijk bekennen dat ik moeite heb met konijnen. Niet dat ik er een hekel aan heb, helemaal niet. Maar ik begrijp ze niet. Ik spreek vloeiend kats en kan me redelijk redden in het honds, maar knaagdiers is toch heel iets anders. Dat maakt me enigszins nerveus, omdat ik niet weet of het dier me nu vriendelijk aankijkt, boos is, honger heeft, of mij doodeng vind. Of allemaal tegelijk. Of geen van allen, want hoe slim is zo’n beest nou helemaal?

Grutjes. Zo heet het konijn waar wij deze weken voor zorgen terwijl zijn bazinnetje op vakantie is. Op zich is het handig als de naam van een dier op zich al een soort uitroep is. Nu ik er zo over nadenk hadden onze katten ook best [lelijk woord] of [nog lelijker woord] kunnen heten, aangezien dat toch de uitdrukkingen zijn die je het meest gebruikt als ze je planten opeten, de bank openkrabben, dure breekbare dingen uit de vensterbank gooien of, mijn ‘favoriet’, met uitgeslagen nagels op mijn schouders springen terwijl ik alleen een dun T-shirt draag.

Maar ik dwaal af. Ik heb de afgelopen dagen een heleboel over konijnen geleerd. Zo heb ik al in de intro vertelt dat konijnen geen wortels mogen eten. Dit verbijsterde mij nogal na jarenlange wortelpropaganda, waarbij Bugs Bunny een hoofdrol speelde. Maar goed, dit accepteer ik dan maar. Het is niet voor het eerst dat ik er achter kom dat jarenlang verkondigde waarheden gewoon niet blijken te kloppen. Net zoals het feit dat de Rijn niet bij Lobith maar bij Spijk het land binnenkomt. Of dat je van regen verkouden zou worden. Ook niet waar.

Grutjes mag dus geen worteltjes. Toch denk ik dat wortels een betere keuze voor hem zijn dan waar Grutjes zelf zin in blijkt te hebben. Zo wordt Grutjes griezelig opgewonden van paprika ribbelchips en slagroomtaart. Het is verbijsterend hoe veel kracht zo’n klein knaagdier blijkt te bezitten, en vooral hoe scherp zijn nagels zijn. Waarmee hij dan op mijn schouders springt om zo dicht mogelijk bij het eten te komen.

Stel je bij die sprong niet te veel voor. We zitten op dat moment dan op de bank, met Grutjes naast ons. Dat werd ons door de werkelijke eigenaars aangeraden, zodat het dier wat gezelligheid heeft. Grutjes vindt het inderdaad buitengewoon gezellig en hij hopt tevreden heen en weer, over ons heen. Wij vonden dat oh zo schattig, tot ik weer iets over konijnen leerde. ‘Zindelijk’ is niet een woord dat in hun vocabulaire voorkomt.

Dit gaf mij het briljante idee om Grutjes dan maar even buiten op ons grasveld in de tuin te laten rondhoppen. De protesten van mijn vrouw negeerde ik. Weglopen? Zo’n klein konijn? Tuurlijk niet. Die vind het veel te leuk op ons gras.

Weer wat geleerd. Konijnen kunnen best hard rennen.

P.S.: Geen zorgen. We hadden Grutjes gelukkig snel weer te pakken, maar niet zonder gevecht. Waarbij het Konijn bijna won. Wat een nagels…



Leuk? Lees dan ook deze:

3 Comments

  1. Whoehahaha, wat een drama Harry, maar ja daar zijn wij ook doorheen gegaan, het konijns is beslist niet makkelijk. Onze vorige twee rammen ramden Dick het hok uit als hij wilde schoonmaken.
    Maar ja je hebt ze gekocht als schattige knuffels, en in de ovenschotel is voor een vegetariër toch een stap te ver. En zo zitten er tienduizenden konijnen in te krappe hokjes met verkeerde voeding waar geen kind meer naar omkijkt omdat nijn bijt en krabt.
    Meneer G. zelf lag net languit op de bank tevreden knorrend, ik denk dat hij toch wat eenkennig was…. Gezien zijn huidige postuur heb je hem genoeg laptopsnoer gegeven. Duizend maal dank.
    Leuke site overigens

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.