Ik ga op reis en ik neem mee…

Een treinreis maakt me altijd wat nerveus. En niet omdat ik reizen op zich vreemd, eng of bijzonder vind. Reizen is prima. Leuk. Niks mis mee. Maar het moment vóór ik de deur uit ga, maakt dingen in mijn brein wakker die beter in het diepe duister van mijn onderbewuste zouden moeten blijven.

Ik ben namelijk bang dat ik Iets Vergeet.

Niet de belangrijke dingen zoals portemonnee, sleutels of routebeschrijving. Die vergeet ik heus niet. Waar zie je me voor aan? Je denkt toch niet dat ik getikt ben?

Nee, ik ben bang dat ik Iets Vergeet Waar Ik Nu Nog Niet Aan Gedacht heb. Ik weet niet of er een naam is voor deze angst. Misschien ben ik de enige. Maar vóór ik de deur uit ga voor een trip die langer duurt dan een half uur, moet ik er zeker van zijn dat ik álles bij me heb waarvan ik dénk dat ik het nodig kan hebben.

Spelcomputer: check. Spelletjes: Oh grote Goden! Welke Spelletjes? Allemaal? Tijdschrift? Hoeveel tijdschriften? Wat als ik opeens geen zin heb in juist die bladen die ik bij me heb? Een boek dan. Welk boek? Hoe veel boeken? Het zou toch zomaar kunnen dat ik me zou gaan vervelen onderweg, en als ik geen zin heb in het spelen van een spelletje, het lezen van de (inmiddels vijf) tijdschriften en de (stapel) boeken, wat dan?

Joechei! De Media Speler. Muziek! Welke muziek? Waar heb ik zin in? Of belangrijker: waar heb ik STRAKS zin in? Kan ik echt nog een keer luisteren naar het verzamelde werk van Weird Al Jankovic? Hoe vaak kan ik Like A Surgeon nog verdragen? Lewis Black dan? Geweldige komiek, maar ik ken zijn teksten beter uit mijn hoofd dan hij zelf.

Oh nee he, ik kan ook nog videobestanden meenemen… TV series, Films… WAT NEEM IK MEE? Aangezien het vullen van mijn mediaspeler met video’s redelijk lang duurt, namelijk zeker 20 minuten voor een aflevering van Futurama (om maar te zwijgen van alle vijf de seizoenen) begint mijn inpakstress al de dag ervoor. Want als ik de PC niet ’s nachts laat converteren zit ik straks Zonder Video. De Gruwel!

Maar goed. Alles is inmiddels klaar, al is de zeurende angst van Het Vergeten nog steeds niet uitgebannen. Ik ga zo dus toch de deur uit en accepteer dat ik nu eenmaal Vergeetstress heb. Ik maak me daar maar geen zorgen over.

Ik snap alleen niet dat ik helemaal niet nerveus ben over mijn sollicitatiegesprek, straks om twee uur…

Mijn brein is vreemd.



Leuk? Lees dan ook deze:

One Comment

  1. De laptop is inderdaad een belangrijk vakantie-middel. Goed voor de dode momenten op te vullen, niet op zoek te moeten gaan naar kranten ‘uit het buitenland’ (daar dan toch) en goedkoop contact te houden met vrienden en familie.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.