"Mooie trui"

Doodnerveus was ik toen Gamer.nl me vroeg om wat te komen vertellen over geweld en games. Want zo vaak ben ik nog niet voor de camera geinterviewd. Gelukkig werd ik een dag van te voren gevraagd, dus ik had niet zo vreselijk veel tijd om mezelf helemaal in paniek te brengen. Zoals ik allerlei ‘worst case scenarios’ aan mijn geestesoog voorbij zag trekken toen ik door het Nicam werd gevraagd om bij hen een lezing te houden.

Toch had ik in de trein naar Utrecht (waar het interview werd opgenomen) voldoende tijd om flink nagels te bijten. Wat als ik niet uit mijn woorden zou komen? Wat als ik van de zenuwen opeens grappig zou proberen te doen, en dat die hypotetische genante grap dan ook nog in het filmpje zou zitten? Of wat als ik om wat voor reden dan ook plots een spraakgebrek zou ontwikkelen? Dicht zou slaan? Zou hyperventileren? Mijn stem debiel zou klinken?

Het moment dat het interview online kwam klikte ik hem uiteraard meteen aan. Het viel me helemaal niks tegen. Het was op zo’n manier gemonteerd dat ik zelfs redelijk samenhangend overkwam. Halleluja! Die forum reacties van de site kon ik dus met vol vertrouwen tegemoet zien.

“Mooie trui”

Twee woorden. Niet eens een punt. Dit was de tweede reactie op het filmpje. “Mooie trui”. Wat?? Hoe? Wie!? Waarom? Wat nou “Mooie trui”. Waarom “Mooie trui”? Wat de f*ck is er mis met mijn trui?

Met angstige ogen bekijk ik opnieuw het filmpje. Ik luister niet eens meer naar mijn woorden. De kale plek op mijn kruin valt me niet eens meer op. Mijn blik is gefixeerd op, wat in de woorden van een Gamer forumlid, mijn “Mooie trui” is. Ik zie geen gaten, geen vlekken, niks eigenlijk wat genant is. Behalve… maar dat bedoelen ze toch niet? Het gaat toch niet om het model? Een mooie rode trutleneck, mooi oud geworden met wat grove kabelsteken? Zo’n monument van een trui, daar doe je toch niet cynisch over?

Ik vertel dit ‘s avonds aan mijn vriendin. Ze begint hard te lachen.

“Ze hebben gelijk,” zegt ze. “Het is een lelijk kreng! Hoe haalde je het in je hoofd om die aan te trekken?”
“Niemand heeft me ooit verteld dat ie lelijk is,” werp ik tegen.
“Dat is ie toch,” zegt ze.
“Waarom zeg je dat dan niet voor ze me gaan filmen?”
“Ik dacht dat je dat zelf ook wel wist.”

Dus daar staat het nu, op internet. Mijn ‘serieuze mening over games en geweld’ teruggebracht tot een vaststelling in twee woorden.

“Mooie trui”

Ik heb het ding achter in de kast gegooid. Weggooien dat doe ik niet. Dat zou te veel eer zijn voor al die anti-trui types. Maar ik heb mijn vriendin op het hart gedrukt: als ik de volgende keer gefilmd word, GEEF ME EEN EERLIJK KLEDINGSADVIES!



Leuk? Lees dan ook deze:

4 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.